عشرة سنة و تلمذ على صاحب الضوابط أربع سنين ، ثمّ هاجر إلى النجف الأشرف و تلمذ على صاحب الجواهر و الشيخ حسن بن جعفر و العلّامة الأنصارى - قدس اللّه أرواحهم . له مصنّفات في الفقه و الأصول . توفّي في النجف في ثالث شهر ربيع الأول سنة 1306 . و له أخ محدّث صالح واعظ ، توفّي بالمدينة الطيبة سنة 1300 - « كمله » . محمّد بن محمّد بديع الرضوي شمس الدين « 1 » سيد جليل ، و عالم فاضل نبيل ، از اجلهء سادات صحيح النسب عظام و فضلاى عالى مقام است كه در اواخر ايّام صفويه بوده و صاحب مقام و مرتبت سركشيك رفيع المنزلهء دربار امام انام حضرت ثامن الائمة عليه السّلام بوده ، و كتاب‌هايى چند كه جمله‌اى از آنها در احوال و معجزات ائمهء انام عليهم السّلام است تأليف كرده ، از جمله : وسيلة الرضوان « 2 » كه در ذكر معجزات امام الانس و الجان حضرت امام رضا عليه السّلام است كه در سنهء 1135 تأليف كرده ، و ديگر حبل المتين است ، إلى غير ذلك . محمّد بن محمّد البصروي أبو الحسن « 3 » فقيه فاضل . نقل مىكنند اقوال او را در كتب استدلاليه چنان كه در فقه معالم و غيره از او نقل شده صاحب كتاب المفيد فى التكليف . روايت مىكند فضل بن شاذان بن جبرئيل از پدرش از او . محمّد بن محمّد التبريزي « 4 » عالم عامل فاضل كامل ، فقيه محدّث متبحر في الحديث من علماء عصر المجلسى رحمه اللّه

--> ( 1 ) . در مورد ميرزا شمس الدين محمد بن بديع - رفع اللّه درجته و اعلى حسنته - ر . ك : تاريخ علماى خراسان ، ص 40 - 39 ؛ فرهنگ خراسان جزء 6 ، ص 609 ( 2 ) . در اين كتاب روايت معجزه از زمان حيات حضرت رضا عليه السّلام و يكصد و بيست و دو اعجاز پس از وفات ايشان تا زمان مؤلّف نقل شده كه برخى مروى و برخى مرئى است ( 3 ) . امل الآمل ، ج 2 ، ص 298 ( 4 ) . ريحانة الادب ، ج 4 ، ص 489 ، الذريعه ، ج 1 ، ص 425